Rondom gelukkig

blog 20 juni 2024

Daar is de zon. Mijn vriendin uit Portugal komt logeren. Dan ga je toch anders naar je huis kijken. Zo ook naar de mand van Pip. Die was veel te klein. Dus verlengen. Door de midden geknipt en wat vilt, viltwerk, stuk van een wollen deken en schapenwol toegevoegd. Heerlijk onder de bomen in het gras zitten werken. Het witte met groene vilt was een een vilt cirkel gevilt tijdens een ‘Live changing workshop’ bij Claudy Jongstra. Dat ging om de ervaring, niet om het resultaat. Dus die lag te niksen in mijn atelier. Mocht best verknipt. Het beige vilt is van één van de schapen van het ECN die Teun mocht scheren. Kan ze ook al, schapen scheren.
Op de tafel is te zien hoe ik werk, en misschien ook hoe en wie ik ben. De mand van de kat is een ovaal en zo maak ik dus een mal van die ovaal. Ik scheur, plak en knip een ovaal vorm van karton. Verder zie je gewoon alles eigenlijk, in m’n blote kont op tafel, zou je kunnen zeggen. Koffie drink ik uit een grote mok. De tuin is wild, insect- en vogel vriendelijk en (wordt geheel) inheems. Ik ben dol op buiten zijn, maar dan wel in het gras in de schaduw. Met een beetje wind, heerlijk. Zwaluwen vliegen boven mijn hoofd af en aan. Ekster is aan mij gewend en komt zelfs om rozijnen of pinda’s vragen. Altijd bij dit soort dagen begrijp ik dat je je huis een naam als ‘Rondom gelukkig’ wilt geven.

Met handen verbonden

blog 18 juni 2024

Ik werk in mijn eentje, maar nooit alleen. Omdat ik vandaag veel verschillende kleuren naaigaren gebruikte dacht ik aan hoeveel mensen er bij me in gedachte komen tijdens het werk. Maartje Jaquet vandaag. Jaren terug zei ze, over de naaimachine, dat ze draad inrijgen irritant vindt. Misschien inmiddels achterhaald. De zin in mijn hoofd niet. Gisteren en vandaag twee kleurrijke kieviten genaaid, veel garen wisselen en inrijgen. Ik doe het zo automatisch, en met gemak.
Bij werk keren denk ik aan Elzina Juffermans. Ze heeft het mij ooit geleerd. We gingen ooit eens kleding voor onze meiden maken, schoolreis outfits waarschijnlijk. Toen gaf ze een prima tip van het keren van je werk. Je naald in de stof te laten staan. Dat keert goed. Nou, ik keer mijn werk nogal eens. Dus denk ik ook vaak aan Elzina.
Als ik garen pak kom ik de mooie oude houten klosjes van mijn overleden tante Jo tegen. Dan is die in mijn gedachte tijdens het werk, lieve tante Jo. Zij deed ook veel met textiel. Ook mijn moeder, volle nicht van tante Jo. Als kind zat ik achter aan tafel te kijken hoe mijn moeder zat te naaien. Toen ik een jaar of vijftien was begon ik mijn eigen kleding te naaien. Daarna de bekleding van mijn eend en installaties op de Rietveld Academie.
Ik heb er wel eens over gelezen. Dat handwerken doorgeven aan je familie, kinderen, leerlingen, dierbaren een mooie bijkomstigheid heeft, dat je dan aan de persoon denkt tijdens die handwerk handelingen. Bij mij is dat echt zo. Verbonden met draad en naald.
Van de klaprozen in onze tuin blijf ik genieten. Helemaal nu er wat zon was vandaag.

Feestelijk ontbijt

blog 17 juni 2024

Gisteren vergeten de gebakjes op te eten die Mars bij de bakker had gekocht. Dus stond ik op met de gebakjes in mijn hoofd. Weer eens wat anders dan een liedje. Dus koffie met gebak werd mijn ontbijt. Verrukkelijk Italiaans ontbijt. Term heb ik eens bij mijn vriendin in Lissabon bedacht, toen we verse cake als ontbijt aten.
Drie werken uit mijn serie Rare vogels gemaakt. Ik deed een poging om een nat geregende huismus te maken. Met veren door de war van water en wind. Want wat een regen. En las ik ook nog eens dat de jongen er onder lijden. Door koude sterven, vanwege niet helemaal kunnen opdrogen en dus steeds minder gaan bewegen en dan gaan de ouders ervan uit dat ze genoeg te eten hebben gehad. Zielig.
Mijn nicht op Aruba is vandaag jarig. Dus was het eigenlijk een prima idee om vandaag de gebakjes te eten. Twee halfjes, één halve slagroomschnitt en een halve kardinaal. Want ik wil nooit kiezen. Dubbel op.

Van voor naar achter

blog 15 juni 2024

Van links naar rechts. Dat muziekje krijg ik van het contrast van licht en wolken in m’n hoofd. Aan de ene kant stralen door het dikke wolkendek en aan de andere kant heldere lucht. Dat kan met die windkracht snel anders zijn. Dat die wolken mijn ineens inhalen en ik een vette bui op m’n kop krijg. Ik loop snel een stuk over het strand en ga dan met de wind in mijn rug weg van de dikke donkere wolken terug naar huis.
In mijn atelier zijn de nieuwe werken uit mijn serie Rare vogels geplet, gestreken en op karton geplakt. Voor museum De Wieger heb ik weer wat werk op tweedehands damast gemaakt en het bevalt me. Zeker ook met gouden garen.

Rondje rood

blog 14 juni 2024

Ook paars, lila en roze. Rondje langs de klaprozen. Zo veel regen, dus op zoek naar wat lichtpuntjes. Gemakkelijk gevonden, de deur uit en daar is het licht. Haha, alsof ik door de hemelpoort stap, zo lijkt het, hoe ik het schrijf. Nou gewoon de massief houten achterdeur uit, niks niet poort. De deur naar ons hof, dat wel. Want wat hebben we nu een fijne tuin. De papaver die maandag om ging geeft gewoon bloemen terwijl het in de water-van-het-balkon opvangbak ligt. Das toch fijn. In mijn atelier knip ik uit oude prentenboeken. Even de rust en inspiratie vinden om er nieuw werk mee te maken. Knippen kan altijd. Gewoon in beweging blijven, blijven maken, dan komt er vanzelf meer beweging.

Pruttelende brom tractor

blog 12 juni 2024

Onze auto maakt sinds begin mei, dat ik terugslag had, nou de auto, na de reparatie nog steeds een geluid alsof het een zwaar voertuig is. Nu hebben sommige mensen dat verlangen, om lekker veel lawaai te maken met hun dikke auto. Ik hou van gewoon auto geluid. Vol mag. Hard en knetterend past bij een ander. Hen lach ik altijd toe. Dus auto naar garage en een mooie wandeling terug door de natuur. Ik verlang al een tijdje naar een thema. Daar ga ik goed op. Zoals mijn serie lichtpuntjes bijvoorbeeld. Dat ik een tijd lang elke dag foto’s maak met kleine schoonheid op mijn dag. Een thema herhalen is best suf. Toch ging ik vandaag een herhaling. Het licht scheen soms zo mooi. Het dikke wolkendek en de harde wind deden ook hun best om mij die lichtpuntjes te tonen. Wat een geluk.
Nog meer geluk is dat ik een joekel van een witte veer zag liggen. Keek ik op, kwamen er twee zwanen aan. Deed die ene ook nog eens een leuke rekoefening voor mijn camera. Terug in mijn atelier lagen nog zwanenkoppen van papier op damast. Dus naaide ik ze een lijf. Ook de wielewaal kreeg er eentje. Ik was toch bezig met lijven uitdelen.

On the cover of a magazine

blog 11 juni 2024

Heel de dag door hoor ik het Madonna in m’n oor zingen: “Greta Garbo and Monroe. Dietrich and DiMaggio. Marlon Brando, Jimmy Dean. On the cover of a magazine.” Ik was aan het werk. Hoorde wel dat de post een aardige dreun op de mat maakte. Pas toen ik naar beneden kwam, voor onze koffiepauze, zei Mars: Frau Judith Koning. Toen wist ik het meteen. Het tijdschrift is er! En ik sta er in. En hoe!!! Wat een mega groot stuk in het Duitse tijdschrift Patchwork Professional. Heel enthousiast ben ik. Ik sta ook nog met mijn Pauw op de cover. Heel de dag verder ook Duitse liedjes gedraaid. Veel te enthousiast om te naaien. Knippen ging nog net. Dat maar gaan doen dus.

Voor en door de voordeur

blog 10 juni 2024

Ja, ik zag het direct toen ik de trap af kwam. Door het glas van de voordeur zag ik paars. Een bloem! Prachtig. Weken om de klaproos heen gedraaid en nu is er de eerste bloem. Koel.
Helaas was er op verschillende plekken storm, wind en zelfs kleine windhozen. De bloem lag ’s middags om. Was aan de onderkant afgeknakt. Bah. Het ligt nu in een bak water. Wie weet gaat het nog wat doen, bloemen geven hoop ik. Ik weet wel beter. Maar hoop er toch een beetje op. Wie weet. Wonderlijke natuur.
Eigenlijk teken ik nooit. Zeker niet vooraf aan een werk. Op de academie moest dat. Ik vond dat toen al lastig. Wilde het werk laten ontstaan. Doe ik nu nog steeds. Maar vandaag tekende ik een zittende reiger. Want ik kreeg een verzoek. Om het te onderzoeken tekende ik er eerst eentje.