Teunis met een X

blog 4 augustus 2020

Toen ik naar de brievenbus liep om bestelling mondkapjes op de bus te doen zag ik teunisbloemen staan. Op de terugweg stonden ze mooi in het late middag licht. Ik nam foto’s en voor het eerst zag ik de X. Een kus als stamper. Wie heeft dat nou. Teun heeft een X in haar achternaam, dat ook bijzonder, Marcel heeft dat ook, natuurlijk. Die heeft dan geen teunisbloem. Wel de Pinksterbloem. Die heeft Teun ook. Mooi, spelen met namen. Degene waar ik op de envelop de hartjes alleen met verschillende groenen kleurde heeft ook zo’n naam om mee te spelen. Vandaar speciaal deze kleuren.

Eihouders in wording

blog 3 augustus 2020

Oi, de hobby. Ik kan best een hobby hebben. Gelukkig is het zondag. Dus mag ik werken aan m’n hobby.
Oh, nee, dagen door de war. Het is maandag. Nou dan doe ik alsof het vakantie is. Eigenlijk moet ik nog aan het werk voor onze expositie in september bij galerie Zône in Leiden. Marcel en ik gaan weer samen exposeren met onze expositie ‘Flatliners en wolkenkrabbers’. Hij met olieverf en ik met collages van papier en textiel. In m’n hoofd ben ik daar mee bezig. Maar de hobby is zo verslavend. Ik maak nog even wat eihouders. Ik had een bestelling, eentje met blauw. De voorraad was niet kloppend. Daarom ging ik nieuwe maken. Maar ja, als je dan toch een oven gaat stoken, dan kun je die maar beter vol kunnen laden.
Wat een uitvinding dat werken met een kopie uit de laserprinter en engobe. Het is een soort van monoprint, waar ik op de academie ook altijd zo van genoot. Het is niet precies te bepalen hoe de engobe afbeelding op de natte klei komt maakt het spannend en verrassend. Nu weet ik ook wel waarom ik zo graag tijdens de zomerhitte werk met keramiek. M’n atelier is een stuk groter. Ik zet de tuindeuren open en laat het heerlijk buiten in de volle zon drogen.

Klei cadeau

blog 2 augustus 2020

Oven uitpakken is nog veel leuker dan dat ik had onthouden! Heerlijk. Ik was even vergeten hoe blij ik word van werken met klei.
Met webwinkel vind ik het ook zo’n gedoe. Keramiek verkopen. Dat stevig breekvrij inpakken, plus de verzendkosten. Toen ik nog mijn eigen fysieke winkel had was het eenvoudiger. De klant nam het mee. Nu denk ik toch echt dat ik een hobby heb. Ik ga het mezelf althans aan zitten praten. Van jongs af aan doe ik de dingen altijd fanatiek. Paardrijden, handboogschieten, saxofoon spelen. Ik zag het nooit als hobby. Ik moest beter worden, beter dan een ander, eigenlijk professioneel en zelfs super goed. Dagelijks trainen en leren. Nu wil ik mezelf overtuigen dat ik dat niet hoef met klei. Dat ik van het proces al gelukkig word. Ik heb een hobby. Kleien. Goed. De hobby van mij. Werken met klei.
Vanmiddag, terwijl ik aan het wachten was op het afhalen van een aantal mondkapjes, heb ik ook nog wat elastiekjes in een aantal mondkapjes gezet. Er is nu weer voldoende elastiek te koop. Dus enthousiast kocht ik een aantal lievelingskleuren.

Glimmend de dag door

blog 1 augustus 2020

Wachten op afkoeling duurt zo lang. ’s Morgens na de glazuurstook van 1130 graden kijken en dat de keramiek oven dan op 248 graden staat. Opgewonden alsof je als klein kind je verjaardagscadeaus bijna mag open maken ging ik verder met de dag. Het duurt dan vast niet lang meer voor de oven open kan. Denk ik dan, zoals altijd. Weer vergis ik me daar in, want wat duren die laatste afkoel graden lang.
Pas na het avondeten was de temperatuur helemaal gezakt en mocht hij open. Zie ze weer eens glimmen! Zin in meer.
En op de één of andere manier hoort taart bakken ook bij keramiek. De takken van de appel en peer waren door het gewicht van de vruchten over het voetpad gezakt. Dus knipte ik wat weg. Maakte er tarte tatin van. Dat moest.
Ook fruit kopen bij de stal moest. Zo fijn, er waren reine claude pruimen. Verrukkelijk als taart. Die haalde de taart echter niet.
Plus mijn bestelling eco vriendelijk thuis zeefdruk set van Bonnin Hood ontving ik vandaag. Prachtig pakket, een cadeau om uit te pakken.
Ik zeg het nog maar eens. Het zijn goede tijden, werken aan huis.

De klei kick

blog 31 juli 2020

Met m’n ingewanden blij van de klei. Ja, begonnen. Al een tijdje was er het verlangen om weer eens wat van klei te maken. Vandaag gedaan. Ik zette de eerste kastdeuren van mijn klei atelier open. Daar waar alle gietmallen en engobes staan. Ik voelde me gewoon fysiek dol gelukkig worden. Oude liefde roest niet.Wat gebakken werk geglazuurd, met transparante glazuur. Glazuur voor dummies. Daarom is die bij het aanbrengen roze. Blijft dus niet roze. De kleurstof is aangebracht zodat je weet waar het glazuur zit.Ook wat patronen gekwast met engobes. Nu stoken en wachten. Zo spannend en leuk. Die verrassing van de deur van de oven na het stoken openen. Dat is denk ik de kick.Wel vroeg ik me af waarom ik tijdens een snikhete dag begin met fysiek werk. Gelukkig was er aan het einde ook nog een frisse duik in zee bij zonsondergang.

Schijnen bij Blauwdruck

blog 29 juli 2020

De verkoop bij Blauwdruck in Zwolle gaat echt goed. Mijn werk is daar sinds eind maart 2020 en verkoopt daar zo goed, dat ik vandaag weer nieuw werk richting Blauwdruck mocht sturen.
Twee meditatiekussens gevuld met boekweitdoppen en dertien kunstwerken van textiel en papier zijn richting Zwolle.
Vier werken uit de serie ‘Stofwisseling’, geïnspireerd op het werk ‘Antonius drieluik’ van Jeroen Bosch en negen miniaturen uit de serie ‘Schijnen in kwetsbaarheid’. De naam van de serie zegt het al. Het gaat over schijnen, ook daar waar het donker is. Sterren kun je zien stralen als het goed donker is. Want dat ik kwetsbaar ben en machteloos, daar kwam ik na flink wat atelier inbraken, vandalisme en persoonlijke aanvallen wel weer achter. Zo bang was ik, alleen in het oude schoolgebouw van De Rank waar ik tijdelijk atelier had en de jeugd vond dat je de rest van het gebouw best in de fik kon steken, de ramen ingooien en bespuiten met graffiti. Je op het dak kon gaan klimmen, je blote reet aan mij kon laten zien. Stenen door het raam kon gooien. Vuurwerk afsteken terwijl ik aan het werk was. Keiharde muziek draaien. Hangen rondom het gebouw met een flink aantal jongeren. Brandblussers stelen en vervolgens alle binnenramen vernielen.
Daarna mocht ik de kleine ruimte die ik opknapte en huurde van DepARTment van juni ’18 tot juli 2018 in het oude schoolgebouw De Brug in Sint Maartensbrug weer huren. Terug verhuisd naar De Brug begon ik, met mijn verdriet en angst nog onder mijn huid, aan een nieuwe serie ‘Schijnen in kwetsbaarheid’. Geïnspireerd door Joseph Cornell en de liefde voor het werk uit de serie ‘Broken butterflies’ van Anne ten Donkelaar ging ik met mijn nare ervaringen aan de slag. Een soort van repareren en er beter uit komen serie. De redder van mezelf serie.
Tussen acht verschillende kunstenaars, met uiteenlopende en sterke meningen over wat hoe te gedragen en wat te doen met het oude schoolpand van De Brug liep ik tegen mijn machteloosheid en kwetsbaarheid aan. Ruzie en op kerstavond werd ik er  uit geknikkerd. binnen twee maanden. De verhuizingen vlogen me om de oren. Wat had ik geroepen? Ik ben dol op klussen, opknappen, sjouwen, schilderen en inrichten?
Wat ik had gewenst, geen idee. Maar wist wel wat ik nu wilde: rust. Na 12 verhuizingen in drie jaar wist ik waar ik het liefste werkte: thuis. Veilig met uitzicht op vogels en groen, de koffie altijd vers en mijn eigen plek. Hoe kwam het eigenlijk dat ik weg moest van waar ik me altijd fijn had gevoeld. Welke wens had ik? Succes? Dichter bij het leven? Dichter bij de klant?
Een beter leven. Ja dat is wel wat ik wenste. Gek. Het kwam door de dood van mijn vriendin Mieke, in 2015. Na haar ziekte en dood nam ik me voor dat alles beter moest. Want ik had het leven. Ik kon kiezen voor leven.
Wist ik toen veel dat ik het eigenlijk heel goed had. Daar waar ik nu weer terug ben. Het waren drie leerjaren, een soort verkorte HBO opleiding. Werken vanuit mijn fijne thuis atelier en als ik onder de mensen wil komen, dan zoek ik die op.
Blij met het succes bij Blauwdruck. Het succes van dat een ander mijn werk verkoopt. Want dat leerde ik ook bij het hebben van een atelier met winkel, eerst in Schoorl en later in Schagen. De wens van het maken en dat een ander mijn werk verkoopt.
Soms moet je gekwetst en geraakt worden om te zien wat je had. Verdriet, frustratie, gevoel van onrechtvaardigheid en leerwerk. Ook dat het prima is om een beetje kapot te zijn. Want zijn we dat niet allemaal, een klein beetje kapot. Dat is oké. Schijnen in kwetsbaarheid.

Veel herinneringen in kleurplaatjes

blog 28 juli 2020

Duizenden foto’s te verwerken, wellicht straks duizend plaatjes geknipt. Dat zou een feest zijn. Het is in ieder geval heel meditatief en repetitief. Mijn oude Mac moest nodig opgeruimd, er zat weinig sap nog in die tweedehands appel.
Ik ga door heel wat belevenissen. Hele mooie. Ohwww wat verlang ik terug naar Portugal en Costa Rica. Wat is op reis zijn toch heerlijk voor je leven.
Ook niet zulke beste, zoals de verhuizingen van atelier en winkel van 2015 tot 2018. Twaalf verhuizingen in drie jaar tijd. Ik kreeg er spontaan pijn van in mijn nek. Of kwam dat van dagen achter de computer zitten selecteren en terug te vinden documenteren. Of van dat geknip in al die bladzijdes uit oude prentenboeken. Gelukkig is het knippen dan weer rustgevend en met een heerlijk vooruitzicht op het maken van nieuwe collages. Of misschien hou ik het wel zo. Gewoon een mooi bergje uitgeknipt papier. Ik hou wel van veel.

Vijftig worden en alles is oud roze

blog 27 juli 2020

Sinds dat ik vorige maand vijftig ben geworden lijken de nieuwe bloemen in de tuin wel allemaal oudroze te zijn. Vreemd. Wel blij mee, want nooit eerder was de tuin zo kleurrijk. Als cadeau en regel-overtreder geef ik mezelf water. Niet over mezelf. Ik geef de planten in de tuin, tegen al het advies in, water. Lekker punk! zo op m’n vijftigste. Anarchisme ten top. Verder dan dat ga ik ook niet in het overtreden van de regels.
Toch voelt het als een soort van compensatie voor alles waar ik me aan moet houden zodra ik de poort uit ben. Als ik die poort al uit ga. Want jeetje, wat bleven die kasteelpoorten aan het Doornenhof vaak dicht. Wel werkte ik me thuis drie keer in de rondte in m’n torenkamer. Ook wel bekent als atelier. Koninklijke plek. Nu voel ik wel weer de behoefte om wat draken te verslaan in die rare tijden buitenwereld. Voor nu geniet ik als vijftig jarige Koning van de oudroze bloemen in onze paleistuinen.