Schijnen in kwetsbaarheid keer tien

blog 8 februari 2024

Tien nieuwe werken klaar uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. Serie die is ontstaan na atelier gedoe met inbraken, brandstichting, ruiten ingooien, persoonlijke aanvallen en uit atelier gezet te zijn. In een paar jaar tijd vele keren mijn atelier verhuisd om uiteindelijk terug thuis een atelier te hebben. Heel fijn. Veilig met alles voor mijzelf. Plus de lekkerste koffie en zeker nu we aan zee wonen voelt het hebben van een werkplek aan huis als een enorme luxe.
De titel van de serie komt daar dus vandaan. Wat heb ik me bang, eenzaam, kwetsbaar en kapot gevoelt toen. Nu is die pijnlijke herinnering een goede reminder. Als mannen als eikels aanvoelen. Dan zijn ze dat ook. Sowieso. Ik mag mensen afkeuren. Hoef me niet in bochten te wringen, want ik ben zo tolerant. Nee. Mooi toegeven aan mijn afkeer en mijn eigen plan trekken. Alleen in mijn atelier en als ik mensen wil ontmoeten dan zoek ik die wel op. Ik hoef door een atelier te delen te bewijzen dat ik in het leven sta.
Ik dacht dat ik dus als kunstenaar die uitdagingen nodig had. Anders zat ik veilig in mijn eigen cocon. Nu weet ik dat ik daar heel goed groei. Groeien in kwetsbaarheid. Ik kruip daar zelf wel uit als ik klaar ben. Een vlinder mag je ook niet helpen om uit de cocon te halen. De kracht die de vlinder nodig heeft om eruit te kruipen helpt om sterk te zijn. De worsteling met cocon laat het bloed door het lijf en vleugels pompen. Wordt het een sterke vlinder van.
Hoezo ik op dit verhaal kom weet ik niet precies. Moest zeker nog weer even aandacht. Het is immers vijf jaar terug. Misschien om het vijfjarig jubileum te vieren. Drie hoeraatjes voor deze serie.

Wachten in het voorjaar

blog 7 februari 2024

Omdat ik even moest wachten op een afspraak deed ik een rondje door het park. Daar rook het naar verse bloesem. Heerlijk verse roze voorjaarslucht.
Na de afspraak snel het atelier weer in. Daar ging ik verder met vogels uit mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. Eén daarvan is een kneu en nu heb ik één keer dat carnavalsnummer van De zware jongens De kneu gehoord en ja hoor, heel de dag dat nummer in mijn hoofd. Wat is dat toch met carnavalskrakers?

Dikkopschildpad

blog 6 februari 2024

Even uitwaaien in mijn pauze. Woeste zee, dus er licht van alles in de branding. Eerst een tropische verrassing in de vorm van een ananas. Daarna loop ik lekker te stampen in het schuim. Veel dode vogels. Ik zie een alk heel mooi liggen. Alsof het een engel is die naar boven vliegt. Ik maak graag foto’s van dode dieren en soms schaam ik me daar voor. Dode vissen, dode vogels, ik vind ze dus fotogeniek. Door die schaampte maak ik geen foto deze keer. Want er loopt iemand vlak bij me.
Hoezo maak ik die foto niet? Hup, ik ga terug. Ik ken die persoon niet eens. Draai me om. Stap een beetje opzij om de andere wandelaar ruimte te geven en ik zie een schildpad. Geen idee wat ik daar mee moet. Snel spreek ik de vrouw aan. Misschien weet zij het. Nee. Samen gaan we de hulpdiensten bellen. Lukt niet heel goed om contact met de juiste personen te krijgen. Twee sjofels zijn aan het werk bij de strandtent plaats van de Stern. Ik besluit om de man er in aan de spreken. Ja! Snel is het geregeld en komt er hulp. Schildpad gaat mee. Fijn.
Thuis begrijp ik wat voor soort schildpad het is, een dikkopschildpad. Als ik zie wat het dier eet ben ik blij dat ik al mijn vingers nog heb. Dier eet mosselen. Dus die bek moet als een soort snoeischaar zijn. Het half uur dat ik naast het dier stond heb ik de bek schuim vrij gehouden. Dacht, dan kan die lekker blijven ademen. Oi, die had zo mijn vingertop even kunnen kortwieken. Gelukkig niet.
Dier is naar Blijdorp overgebracht. Ik hoop dat het binnenkort helemaal is opgeknapt.
Beetje verdrietig door de vondst en gelukkig door de vele hulpdiensten ging ik weer mijn atelier in.

Kom mee naar buiten

blog 5 februari 2024

Allemaal, dan zoeken wij de wielewaal”… Of kom mee naar binnen, in m’n atelier, daar maak ik ze. Ook de quetzal, een prachtig exemplaar van een vogel. Die we een aantal jaren terug in Costa Rica hebben gezien toen we onze dochter Teun gingen opzoeken. Wat was dat bijzonder zeg. Zo veel andere soorten dan hier, zoveel kleur ook. De ara’s en toekans gewoon in de bomen. Wat heb ik toen genoten zeg.
Ook van de wielewaal. Die zag ik ‘gewoon’ in Groningen tijdens een wielewaal-spot excursie.

Sterven van geluk

blog 1 februari 2024

Kan dat vroeg ik mij vanmorgen af? Hier aan zee gewoon dood gaan van geluk? De zee is zo belangrijk in mijn leven. Altijd geweest. Tien kilometer van de kust geboren en opgegroeid. Onlosmakelijk verbonden.
Het voelde, nu is het precies zo perfect. Ik kan me niet herinneren welke strand ervaring beter was dan deze. Een koude frisse wind, veel beweging van de golven na een storm, zon, zout en licht. Helder, met wolken die de branding nadoen. Vliegtuigsporen die kussen maken in de lucht. Wat een geluksgevoel.
De verslagen van oorlog en het af en toe horen overvliegen van dikke vliegtuigen maakt ook dat ik meer bewust geniet. Want wat een rijkdom leven in vrede.
Daarna vol energie verder met knippen. Ik ga nieuwe Rare vogels maken en werken uit mijn serie Stofwisseling maken. Dat is de moeilijkste serie. Collages geïnspireerd op het Antonius drieluik van Jeroen Bosch. Moeilijk en veel knipwerk, schuiven, kijken en herhaal. Als het dan in elkaar past is daar ook wel een heel fijn gevoel bij. Die ervaring heb ik niet met andere series. Daar gaat het veel geleidelijker. Dus geleidelijker blijdschap. Kan dat ook al? Haha. Leven de zee. Dat sowieso.

Tien weg en nieuw in

blog 30 januari 2024

De tien werken van 10x10cm voor expositie Honderd vierkante cm kunst zijn naar Deventer gestuurd. De expositie is van 13 februari tot 16 maart te zien bij Brievenbuskunst op de Zutphenseweg 55, Deventer. Van dinsdag tot en met zaterdag van 13:00 tot 17:00 uur.
Nu dat klaar is en ik duizend rondje heb gemaakt voor nieuwe Enjoy the little things slingertjes van papier is er ruimte voor nieuw werk. Een begin is er. Een installatie geïnspireerd op tulpenbollenvelden.

Heldere patronen

blog 28 januari 2024

Ontbijten, daarna wandelen, met torenvalk, zeehond en veel grote zee-egel skeletten. Expositie bezoeken van Kunsthal 45 in Den Helder. Ik ging speciaal voor Willem Harbers zijn werk en omdat Den Helder gisteren zo leuk was toen we via Den Helder naar Texel gingen. Ik blijf het werk van Willem mooi vinden. Beetje jaloers ook. Zijn vormen doen mij verlangen naar scheikunde en biologieles van de middelbare waar ik zo dol op was. Plus hard en zacht en zo verzorgd ook en poëtisch.
Aangetrokken door Sjamana, het werk van Piet van der Kar. Lange piemel kon ik alleen maar zien in het werk van Claus-Pierre Leinenbach en volgens mij is het dat ook als ik af ga op de titel van het werk Kicker-kikker.
Door naar Bergen. Museum Kranenburgh voor de expositie van Diana Scherer. Ik had het al gezien en vond dat mijn vriendin Yve het ook moest gaan zien voor ze terug ging naar Lissabon. Fijn werk en wat grappig om het gras te zien groeien. Vruchtbare grond daar in museum Kranenburgh.
We topten de dag af met een frietje van Bello. Zij hebben immers de beste friet en een verrukkelijke vega bamischijf. Weer een hele vakantie in één dag.