Rozijnen voor ontbijt

blog 6 juni 2024

Als het droog is ontbijt ik buiten. Samen met de vogels, mussen, kauwen en eksters. De eksters krijgen extra’s. Een soort van verlangen om ze tam te krijgen. Dat ze me herkennen en dichtbij komen. Lukt al aardig. Naast strooivoer in de silo’s geef ik ze persoonlijk rozijnen en pelpinda’s. Ze wonen aan de overkant. Dus zien al snel dat ik in de tuin ben en komen dan bij ons in de boom zitten. Meestal ontbijt ik ook met Pip, onze kat. Sinds kort ook met de kat van de buren. Die hebben een jonge hond en de oude kat van de buren vindt het denk ik wel lekker rustig achter onze schutting.
Daarna in mijn atelier heel veel geknipt in oude prentenboeken.
’s Avonds ontdek ik kleur in het gras. Vanwege mijn deelname aan ‘Maai mei niet’ staat er nogal wat tussen het gras. Zo ook de allerkleinste klaproos van de wereld. Ja, gewoon bij ons in de achtertuin. Achtertuin geluk!

Wie zaait moet achterom

blog 4 juni 2024

Als je zoals ik miljarden klaproos-, papaver-, slaapmuts-zaden zaait, tja dan kan het zo zijn dat ze ook tussen de tegels gaan zitten, die zaden. En dat ze dan lekker groot groeien als je er heel voorzichtig omheen naar binnen kruipt. Dat doen wij. In het begin even goed opletten, nu gaat dat vanzelf. Je kunt er niet meer omheen. Gelukkig wonen we in een dorp en gaat iedereen achterom. Over een paar dagen zullen de bloemen zichtbaar zijn. Heel benieuwd welke kleur ze zullen hebben.
Nieuw werk uit de serie Rare vogel gemaakt, op damast, en direct met die van gisteren gestreken, geplet en op karton geplakt. Twee werken, kauw en lepelaar verandert omdat ik niet tevreden was. De kauw kreeg een nieuwe staart en de lepelaar een zwarte tekening van garen.

Wat, een portret

blog 3 juni 2024

Werk gekocht van Femke Kempkes, Alda nam het voor me mee. Vlakbij het duikende meisje bronsje van Wessel Bezemer, onze (overleden) vriend van de Lutma en ex van Femke, geplaatst en tegenover de cowboys van Mirjam Oosterbaan, ook van de Lutma. Lutma staat gelijk met Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Lutmastraat was het adres. Vandaar de bijnaam.
We hebben ons huis in Callantsoog inmiddels twee jaar, nog aan het klussen. Voor ons lijkt het huis af, tot ik deze foto’s bekijk. Haha, nog een aantal losse draadjes, letterlijk.
Pip in mijn atelier, is ook een portret. Nieuwe eenden gemaakt, zo ook de eidereend. Dat soort van die drie pulletjes die ik vorige week vond en naar Ecomare op Texel mocht brengen. Die eidereend lag al een paar weken op mijn werktafel. De kop althans, geplakt op stukje oud damast tafellaken.

De Nollen

blog 2 juni 2024

Met Alda bezocht ik Project De Nollen van R. W. van de Wint. Jaren terug was ik er al eens en weer ongeloof over wat een persoon kan neerzetten als totaal kunstwerk, in en met de natuur. Licht, donker, groot, kleurrijk, schilderachtig, speels, stoer, poëtisch en sprookjesachtig.
De foto van mij in een ruimte van R.W. van de Wint is gemaakt door Alda van Bentum.

Opening Kunstroute Zijpe

blog 31 mei 2024

Mooie en indrukwekkende opening aan de kust van Callantsoog. Kippenvel tijdens de optredens van verschillende dansgroepen, harmonie en koor. Terwijl ik het kippenvel op mijn armen voelde vroeg ik me wel even af of het niet per ongeluk door de kou kwam. Nee, ik ben echt geraakt. Zo mooi om al die liefde en enthousiasme te zien. En ze waren allemaal in het wit. Laat ik daar in mijn werk ook dol op zijn.
Weet Teun ook. Ze maakte een prachtig bord met witte burrata. Ze maakt het bord ook altijd zo mooi op en ook nog heerlijk. Fijn.

Duinsoaren en willen vliegen als vogels

blog 30 mei 2024

Na het werk even een strandwandeling. Wat een prachtig licht en donkere wolken. De vissersboot vlakbij de kust ziet er fantastisch dramatisch uit. Al die meeuwen die meevliegen om de visser van de vis af te helpen blijven mij fascineren, hier aan zee en op het land.
Eigenlijk loop ik altijd naar rechts, dat is een rustiger strand gedeelte. Maar vandaag loop ik naar links. Eindelijk weer eens naar strandtent Zilte Zucht. Nou, dat werd me wat. Boven en langs het duin bij Zilte Zucht vlogen drie vliegende personen. Ik ontplof. Hoe is het mogelijk om over beschermd gebied en tijdens het broedseizoen te vliegen. Ik spreek ze aan. Maar ja, ik heb net zoveel aedrenaline aangemaakt als de vliegers vast hebben na het beleven van een heerlijke vlucht boven de duinen. Dus een redelijk gesprek zit er niet in. Onbegrip van beide kanten. Ik zeg idioot, je verstoort de vogels en het is beschermd gebied. De man zegt dat er geen verbodsbord staat, dus het mag.
Vanavond kijk ik heel internet rond hoe het zit met de wetgeving van duinsoaren. Na veel zoeken en lezen is het mij nog onduidelijk. Ik neem me voor om het verder te onderzoeken en dat er wellicht een tussenoplossing kan zijn. Bijvoorbeeld na het broedseizoen (15 juli) het duinsoaren toestaan, mits het duingras blijft staan. Anders hebben we geen zee bescherming. Want dan vliegt er iets anders, geen vogel of mens, maar het zand van de duinen waait dan weg. Dat is nog stommer.

Nestelen

blog 29 mei 2024

Vorige week hoorde ik al een vreemd geluid in de bosjes van Kooibosch. Het klonk als een overspannen kastje van schrikdraad. Vanmorgen weer en nam er de tijd voor. Was het een nest spechten. Vader en moeder vlogen af en aan en ik kon een kopje zien van een jong, best grote kop al. Bijna tijd om uit te vliegen. Even mijn favoriete app Merlin Bird ID aangezet om te horen welke soort het is. Een kleine bonte specht en ineens hoorde de app een wielewaal. Ik toen ook, verderop in het Kooibosch, daar waar je niet als mens mag komen. Daar kwam het vandaan. Dus het bleef helaas bij horen. Maar dat was al een groot feest. Huppelend ging ik weer terug mijn atelier in.

Blauwe reiger

blog 28 mei 2024

Vandaag is het blauwe reiger dag. Dat heb ik soms. Er liggen er nog meer klaar overigens, al geknipt en op damast gelegd. Weinig blauw die reiger, ooit eens opgezocht, maar weer vergeten. Die naam is verkeerd vertaald geloof ik. Nou ik zoek het nog eens op. Zilver reiger heeft overigens ook weinig zilver. Die naam kun je dan nog beter aan de blauwe reiger geven. Maar ach, dat zijn details, inzoomen. Onbelangrijk, ach nee, daar hou ik nu juist van. Het onbelangrijke zien, het waarderen en er van genieten.

Drie eidereendjes gaven een uitje cadeau

blog 27 mei 2024

Voor het werk ging ik wandelen vanwege pijn in mijn rug. Even los lopen. Loop ik bij strandtent De Stern (waar ik ook al eens een dikkopschildpad en een gewonde zeekoet vond) zie ik kinderen met een garnalennet achter kleine vogeltjes aanlopen. Ik dacht eerst dat het strandlopertjes waren, maar zag aan hun loopje dat het eenden pulletjes waren. De vader aangekeken en die zei dat ze moesten stoppen met opjagen. Ik bleef bij de pullejtes en ging weer maar bellen. Geen hulp. Dus hulp van de vader van de Duitse kinderen met schepnet gevraagd. Hem leek het een goed idee om een kuil te graven, tja, om ze uit de wind te houden. Na het graven greep ik ze alle drie tegelijk, zette ze in de natte kuil. Dat zag er uit als een slecht plan. Dus greep ze weer alle drie en deed ze onder mijn jas. Zo kon dat niet. Ik ging er wel voor zorgen dat het goed met ze kwam. Bij strandtent Vos kreeg ik een doos voor de pulletjes en thuis weer hulplijnen bellen. Gelukkig wilde Ecomare ze graag. Met de boot ging ik over. Altijd een heel leuk uitje met de boot naar Texel. Aan de overkant stond iemand van Ecomare ze op te wachten.
Ik leerde dat eidereenden de pulletjes in een crèche houden, soms wel met honderd jongen tegelijk. Ecomare vangt ze nu op en binnenkort brengt de boswachter ze naar een eidereenden crèche waar ze gewoon worden opgenomen. Wat mooi.
Thuis in mijn atelier zie ik op mijn werktafel de voorbereiding van drie Rare vogels liggen… Das bijzonder, er ligt een eidereend tussen. Voor vandaag wist ik niet eens hoe die er uit ziet en ook niet dat die eend gewoon hier in Callantsoog voorkomt. Wat een toeval.
Het was een mooi uitje. Hopelijk redden ze het. Want wat een toestand toch, al die hormonen, voortplanting, zenuwen, zorgen, moederen, vaderen en overleven in de drukte van de mens om ze heen. In het voorjaar kan ik echt zo verdrietig worden van zoveel aangereden wild. Zo ontzettend verdrietig, pffff. Laten deze drie het redden.