Kunst aan zee

blog 3 januari 2022

Werk opgehaald in Wijk aan Zee. Ik mocht deelnemen aan de expositie Miniatuurmuseum 1:12 van Ella de Jong met Jola Brokking in galerie Kop van Waz. Heel fijn ontvangen, weer. Er volgt meer samenwerking. Ik maakte alvast een test met miniatuur dubbele foto’ in een oud lucifersdoosje. Ik ga helemaal aan op miniaturen.
Na een bezoek aan de Herberg Be my guest stapte ik in de auto richting Schagen. Maar de zee riep nog. Dus draaide en geparkeerde de auto en heerlijk uitgewaaid aan een heel andere kust dan wij hebben. Ook mooi, met allemaal vliegendingen en windmolens in de duinen.
Dorpen aan zee zijn naar mijn mening altijd lelijk, in ieder geval met veel lelijkheid in de vorm van lelijke hotelblokken of jaren tachtig nieuwbouw. Wijk aan Zee is mooi, veel oude panden. Daar kan ik wel aarden.

Dag 2021

blog 31 december 2021

Oudjaarsdag begon in Heerhugowaard, na logeren bij Teun. Prachtige ochtendlucht. Een wandeling met heel veel putters tijdens een wolkbreuk en ’s middags wandelen met een stralend strakke lucht.
Daarna zoals elk jaar oliebollen, uienringen en natuurlijk de meest verrukkelijke appelflappen eten bij m’n ouders. Om acht uur deed onze kat de Harry Potter, ging in de trapkast wonen. Een begin van een sprankelende en spetterde avond. Al het donker uit 2021 is kapot gevuurwerkt met oplichtende sterren, ballen, palmbomen en fonteinen van sterrenstof aan de hemel. Klaar voor een vrije, schone, liefdevolle en swierende start.

Vogel vliegensvlucht

blog 28 december 2021

Al twee maanden aan het werk met serie ‘Stofwisseling’. Ooit aan de serie begonnen om wat lucht aan mijn leven te geven. Want wat kan het serieus zijn. Met ‘het; bedoel ik eigenlijk mezelf mee. Dus ben ik voor serieus spelen.
Eerst heel lang plaatjes uit kringloopboeken knippen en dan ineens valt de puzzel in elkaar. Dat is een geluksmomentje. Die ik in mijn ingewanden voel.
Wandelen en kijken naar vogels en lichtpuntjes. Ik zie het wel, de overeenkomsten, want zo is het. Je wordt besmet met waar je mee omgaat. Of in mijn geval, in geïnteresseerd bent. Focus op dat geluksmoment. Zo noodzakelijk. Mij maakt het gelukkig. Dan ben ik echt blij dat ik een emotioneel geval ben. Want dat donkere geeft zoveel diepte in geluk. Maken wat mij blij maakt is toch magisch. Eerst ertegenaan zitten te schuren en dan hop is het daar. Gelukssprongetjes door al mijn organen. Ik geloof in sprookjes. Hoe gruwelijk ook, altijd met een happy end.

Mus(t) en mis(t)

blog 27 december 2021

Vogels kijken, werken en wandelen in de mist. Ik protesteerde van de zomer nog toen ze de bosjes op de Rozenlaan achter ons huis gingen ruimen. De mussenbosjes noem ik ze. Want dat bosje klonk altijd vol mussen getjilp. Zelfs de provincie kwam er aan te pas. Een vriendelijke meneer belde terug. Helaas was het excuus van Gemeente Schagen slap, in mijn ogen natuurlijk. Het ging om zicht en veiligheid. De vriendelijke meneer vroeg me om de volgende keer wederom te bellen. Want mussen hebben recht op hun eigen plek. Als ik dan tijdens het ruimen belde, dan kon hij er nog een stokje voor steken. Kon hij de verdwijning van mussenbosjes voorkomen. Toch nog kreeg ik een goed gevoel, het gaf me moed.
Wel maakte ik me druk. Want waar zitten ze nu dan veilig. Daar ben ik nog niet achter. Wel dat ze sinds kort hier komen eten. Met veel. Een must voor mijn oog.

Starry starry night en een frietje met zonder stress

blog 25 december 2021

Kerst is niet mijn traditie. We hebben ooit wel eens gegourmet. Maar we gingen niet op herhaling of maakte ons druk. Waarschijnlijk ook door het breken met de Rooms katholieke kerk van mijn moeder. Vanwege een niet zo’n kindvriendelijke rede. Later werkte mijn moeder ook vaak met kerst en toen ik ook in hetzelfde restaurant werkte was de voedingsbodem voor een kerst traditie er niet. Later met kerst in de kroeg of bij RTL werken hielp niet om een thuis-vier-kerst-traditie op te bouwen.Met kerst kun je dan maar beter de lichtjes volgen en dat deden we, met z’n vieren. Vieren we toch de kerst. Frietje met, na de wandeling. Die aten we in de auto met een draaiende motor. Want de lippen en vingers moesten weer wat leven krijgen. Was namelijk kutkoud in Amsterdam. We kwamen het Centraal Station uit, en ik wilde direct terug. Gevoelstemperatuur min vijfhonderd, haha.Maar wat was het fantastisch om langs de route van het Amsterdam Light festival te kunnen wandelen. Een piekfijne avond.