Lekker potje loskomen

blog 6 februari 2023

Na de opening van de expositie gistermiddag is er nu ruimte voor ruimte. Al die vragen en twijfels komen tot een eind als de opening achter de rug is. Zo veel geluk! Mooie vrienden, studiegenoten en collega’s die gisteren kwamen op de opening en dan nu gewoon naar zee lopen. Wat mooi! Dichterbij emoties als je knetterhard hebt gewerkt naar een expositie opening toe. Alles komt los. Hoeveel geluk ik heb. Zo veel warmte kunnen ervaren en ervaar ik nu. Een dweil. Alles is er en dat is goed. Geniet van het moment. Want zoals Goldband in het werkproces vaak in m’n atelier zong, iedereen gaat dood. De zee is prachtig verlicht. De meeuwen maken hun heerlijke geluiden. De algen maken zee-psop. Ach wat een huilebalk ben ik. Ik huppel en huil van geluk. Kan me niet schelen of er iemand kijkt. Als je openlijk kan klagen over de dingen mag je ook je huppeltje laten zien. Mijn huppeltje de duinen op en af. Liefde.

Het loopt los

blog 24 januari 2023

Van bewegen gaat je werk ook bewegen. Of komt het in ieder geval op gang. Dus mooi excuus om de dag met een wandeling te beginnen. Want zo’n solo expositie spiegelt altijd enorm. Alles zit vast. Mijn zelfvertrouwen. Mijn ideeën. M’n schouders doen pijn. ’s Nachts heb ik zelfs pijn in mijn litteken van operatie aan blinde darm van 22 jaar terug. Best bizar. En m’n hoofd doet pijn. Maar dat kan ook door het slaaptekort, de pilsjes en de danspasjes van zaterdagnacht zijn. Over spiegelen gesproken. Even flink terug in de tijd. Ongeveer 35 jaar terug ging ik daar wekelijks dansen. Nu was het “Back to the ’80 en ’90″in Alpha. Oftewel excuus om te gaan dansen.
Het wandelen heeft me goed geholpen. Het is gewoon los gewandeld. Eerst langs het strand. Bijzonder rustig is de zee de afgelopen dagen. Met heel veel houtjes. Ik ga ze al bijna verzamelen. Tot nu toe heb ik me in kunnen houden. Al had ik er vandaag voor het eerst drie in m’n handen. Toch terug gelegd. Afgeleid door brandlucht en het geluid van de brandweer ben ik het strand afgegaan. Even gekeken naar een vuilniswagen die in de fik stond. Daarna het berkenbos in. Genoten van de vogels daar. Eksters, kauwen, putters, Vlaamse gaaien en een specht zelfs van heel dichtbij.
Los en met een zet aan mezelf in de rug begin ik met werken. Het gaat lekker. Ik geniet van de kauwen in de tuin terwijl ik er eentje maak. Het loopt, dankzij het lopen.

Complementaire maandag

blog 16 januari 2023

Ergens is er ooit iets gebeurd dat maakt dat ik wil compenseren voor heel de wereld. Extra lief zijn of extreem positief. Wat en waarom weet ik niet. Vandaag doe ik het ook. Als tegenhanger, sowieso dol op tegen. Al weet ik heus wel dat meewaaien soms of altijd gemakkelijker is. Vandaag ‘blue monday’. Dus ik maak een rare vogel in geel. De tegenovergestelde kleur van blauw in de kleurencirkel Johannes Itten is geel.
Verder ben ik aan het werk met Zee-ezels voor komende expositie bij Galerie Zône in Leiden. Opening 5 februari.
Ook even een gezellig stuk van mijn atelier op de foto gezet. Inspirerend en mooi werk van Monique de Leeuw, Maartje van den Noort, Edith Brouwer, Mariëtte Ciggaar, Claudy Jongstra en tekst van Studio Jude.

Een kwal van inspiratie

blog 12 januari 2023

Vast zitten en op zoek. Dan ineens weet ik het weer, Marcel Broodthaers, die boeken moet ik opzoeken. Dat inspireerde mij op de Rietveld enorm. En ja hoor nu weer. Twee boeken uit de kast gehaald en ik zie zelfs overeenkomsten. Of zou dat gewoon nog in mijn hersenen zijn blijven hangen, na zo’n 25 jaar en doe ik hem na? Ik doe alsof dat niet zo is.

Mickey Mouse en Bowie

blog 9 januari 2023

Ik heb een taak gevonden en bedacht. De zomer installatie-kimono-serie was voor mijn gevoel nog niet af. Dus pakte ik de tas met de Kimono installatie, die Tine van Johanna’s Bos voor mij had ingepakt, en ging beginnen. Waaraan nog geen idee. Maakt niet uit. Want hoe heet dat ook al weer, werk proces of sjiek op z’n Engels ‘work in progress’. Dat klinkt sjiek en tegelijk in mijn hoofd zwaard. Alsof het tijdens het werken altijd beter moet worden. Dat doet dat woord progress met mijn hoofd. Werkproces, daar hou ik eigenlijk meer van. Maar ja, als je dan al vanaf het soort van begin van je blog het zo noemt en duizend tags verder bent, dan hou je het maar op ‘work in progress’. Dan denk ik er dat Nederlandse woord wel bij, proces. Soms vind ik het blijkbaar mooier in het Nederlands. Kijk, als Bowie het zingt, dan is alles in het Engels mooier. Zoals: “Mickey Mouse has grown up a cow”. Nou daar heb ik hele beelden bij. Ik raak serieus geïnspireerd als hij in mijn atelier zijn liedjes zingt. Gelukkig heeft hij er nogal wat gemaakt. Dus kan hij tijdens heel mijn werkproces blijven zingen. Dat doet hij dan ook. En ik maar werken. Ik zou ook wel een koe willen zijn. De koe van Mickey Mouse. Nee, liever iets van Lewis Carroll of Philip Pullman.
En tja, ik naaide de doorsnede van een appelbloesem in ontwikkeling. Zoals ik graag deed bij de Biologielessen. Nou ja toen tekende ik ze na. Heerlijke lessen. Bij mij is het soort van De schreeuw van Edvard Munch geworden.

Wonderschone zondag

blog 8 januari 2023

Werken, wandelen in bos met Mars en buizerd, klussen, en eten. Al een paar dagen trek in pannenkoeken. Krijg ik ook nog eens een appje van mijn vriendin Yve, die hartige pannenkoeken had gebakken. Dus dan moet het.
Komt er toch nog een ander idee boven. Wentelteefjes. Want tja, ik koop dan elk jaar een kerststol. Maar vergeet het te eten. Ja, dag één na de aanschaf, dan lukt het nog wel. Maar de stol is één kilo en dat lukt niet tijdens de kerstdagen. Kom ik het ding ineens steeds tegen. Moet op. . Moet op. . . Wentelteefjes! Er is vast iemand die dat ook al heeft bedacht. En ja hoor ik vind, na het invoeren van de zoekopdracht, direct recepten.
Het blijkt heerlijk. Nu hopen dat ik er morgen ook nog trek in heb, want er liggen er nog een aantal ongegeten in de keuken. De zin in hartig blijft. Dus wellicht niet. Of ga ik gek doen, hahaaaa, dol op die uitspraak, omdat het zo wringt. Doe ik er gewoon gesmolten kaas op.
Blij met de druk van de expositie. Het is misschien ook de tijd van het jaar. Al die lijstjes van terugkijken. Toch blij met de komende expositie. Solo bij galerie Zône. Nou ja, ze zijn met z’n achten en ze verhuren ook nog vitrines. Dus schijn solo eigenlijk. Ik noem het zo en volgens mij is dat het ook. Naar de kern gaan. Das mijn verlangen en het komt ook wederom uit mijn vingers. Spelen, verplaatsen, spelen, dansen met elementen. Hoe poëtisch. Imperfectie en ritme. Combinaties maken en weerleggen. Of verleggen. Kortom werken.

Hop en een lamp opgehangen

blog 6 januari 2023

Volgende maand exposeer ik bij Galerie Zône in Leiden. Daar moet ik belangrijke dingen tonen. Zo voelt dat nu. Een succes moet dat worden. Hoezo? Ga weg idioot idee! Maar goed, omdat ik de druk voel, zit ik dat lekker te ontduiken, saboteren. Welk woord past hier?
Eerst heerlijk met vrienden uit Utrecht naar zee geweest. Daarna atelier in. Een zus had een hop cadeau gedaan en nu wil zij zelf ook een hop. Das toch een mooi excuus om onder belangrijke zaken uit te komen, zoals het succesvol maken van een tentoonstelling. Gewoon net zolang nieuwe hoppen maken tot de deadline en opening is geweest en het allemaal goed is. Hop, het wordt vanzelf 6 februari (dan is de opening weer achter de rug).