Drie eidereendjes gaven een uitje cadeau

blog 27 mei 2024

Voor het werk ging ik wandelen vanwege pijn in mijn rug. Even los lopen. Loop ik bij strandtent De Stern (waar ik ook al eens een dikkopschildpad en een gewonde zeekoet vond) zie ik kinderen met een garnalennet achter kleine vogeltjes aanlopen. Ik dacht eerst dat het strandlopertjes waren, maar zag aan hun loopje dat het eenden pulletjes waren. De vader aangekeken en die zei dat ze moesten stoppen met opjagen. Ik bleef bij de pullejtes en ging weer maar bellen. Geen hulp. Dus hulp van de vader van de Duitse kinderen met schepnet gevraagd. Hem leek het een goed idee om een kuil te graven, tja, om ze uit de wind te houden. Na het graven greep ik ze alle drie tegelijk, zette ze in de natte kuil. Dat zag er uit als een slecht plan. Dus greep ze weer alle drie en deed ze onder mijn jas. Zo kon dat niet. Ik ging er wel voor zorgen dat het goed met ze kwam. Bij strandtent Vos kreeg ik een doos voor de pulletjes en thuis weer hulplijnen bellen. Gelukkig wilde Ecomare ze graag. Met de boot ging ik over. Altijd een heel leuk uitje met de boot naar Texel. Aan de overkant stond iemand van Ecomare ze op te wachten.
Ik leerde dat eidereenden de pulletjes in een crèche houden, soms wel met honderd jongen tegelijk. Ecomare vangt ze nu op en binnenkort brengt de boswachter ze naar een eidereenden crèche waar ze gewoon worden opgenomen. Wat mooi.
Thuis in mijn atelier zie ik op mijn werktafel de voorbereiding van drie Rare vogels liggen… Das bijzonder, er ligt een eidereend tussen. Voor vandaag wist ik niet eens hoe die er uit ziet en ook niet dat die eend gewoon hier in Callantsoog voorkomt. Wat een toeval.
Het was een mooi uitje. Hopelijk redden ze het. Want wat een toestand toch, al die hormonen, voortplanting, zenuwen, zorgen, moederen, vaderen en overleven in de drukte van de mens om ze heen. In het voorjaar kan ik echt zo verdrietig worden van zoveel aangereden wild. Zo ontzettend verdrietig, pffff. Laten deze drie het redden.

Ze is de Mona Lisa onder de zwanen

blog 26 mei 2024

Na de hoosbui op de markt in Breukelen al mijn werk gespreid en verspreid in mijn atelier om waterschade te voorkomen en mijn werk goed te laten drogen. Vandaag atelier opruimen en genieten van de zwaan van Mariëtte Ciggaar. We hadden app contact net nadat ze het had getekend, ik was direct verliefd.
Nu ik het heb opgehangen snap ik waarom. De zwaan kijkt me aan vanuit elke hoek. Waar ik ook sta, ik vang haar blik. Zo knap gedaan.

Water, waterverf en watervogels

blog 25 mei 2024

Tja, of het nu de waterverf werken van Mariëtte Ciggaar waren of mijn werk met watervogels die aantrekkingskracht op de regen hadden. Op de lentemarkt in Breukelen kwam rond half twee het water met bakken uit de lucht. We hebben wel een leuke dag gehad. Lekker oude koeien uit de sloot halen, over water geschreven, die herinneringen van onze tijd bij theaterfestival de Parade. Waar we honderd jaar terug elkaar hebben leren kennen. Mooie tijd en goede vriendschappen zijn daar voor altijd ontstaan.

Uitgelicht

blog 22 mei 2024

Door een email van Kunstuitleen Alkmaar gelokt en meteen maar de nieuwe expositie Uitgelicht gaan zien. En voelen. Wat een mooie expositie. Het leek wel een eeuw terug dat ik een expositie bezocht die me zo raakte. Gisteren schoot ik ook al zo vol toen ik langs de duinen liep, vol bloeiend duinroos en daarin en daaruit allemaal prachtige geluiden van de vogels hoorde. Het zal de energie van de maan zijn. Plus het besef hoe goed ik het heb, ook tegenover het geweld in, Gaza, Oekraïne en al die andere plekken op de wereld. Verschrikkelijk.
Ik besef dat ik (meer) geniet van de kleine dingen. Zoals deze expositie, al is het werk groot. Net nu ik bedacht had dat ik van inzoomen hou en van de kleine dingen, de details. Het raakt me, het werk van Olav Slingerland, Martin Copier en Krin Rinsema.
Nog even terug naar de lokroep. Er lag een pakket tweedehands textiel met mijn naam er op. Had iemand daar neergelegd voor mij. Wat mooi toch weer.
Ik mocht ook vier nieuwe werken achterlaten. Klein, want daar hou ik van. Ik herhaal het nog maar eens (voor mijzelf, om mezelf te overtuigen dat het goed is wat ik maak, klein werk).

Elk weekend Pinxterweekend

blog 20 mei 2024

Al is het hier elk weekend Pinxter weekend, met twee van Pinxteren in huis, toch is het vandaag een extra feestelijke Pinksterdag. Het begon met de eerste twee rode klaprozen in de voortuin. De blauwe lissen die bijna uit de knop groeien.
Vier nieuwe werken uit de serie Schijnen in kwetsbaarheid zijn af. Het damast, dat ik gebruikte, is wat ik kort geleden als cadeau mocht ophalen bij een mevrouw uit de buurt. Na het werk nog even een strandwandeling. Met een mooie kleurrijke zonsondergang als bonus. Op de terugweg over het duin hoor ik een vogel en herken het direct. Toch de Merlin Bird ID app aangezet. Ja hoor een nachtegaal geeft een concert. Prachtig.

Wede, geuren weelde

blog 19 mei 2024

Vorig jaar deed ik een workshop bij Claudy Jongstra en kocht daar wede zaadjes. Direct gezaaid en omdat het een tweejarige is heeft het dit jaar voor het eerst bloemen. Die geur! Die is oer. Ik kan het niet anders beschrijven dan dat. Het doet me denken aan het handwerklokaal van alle hobbyclubs waar ik als kind lid van was. De boerderij waar mijn pony stond. Pitrieten in het handvaardigheidlokaal van Nita van Joolen. Een heerlijke vertrouwde en bekende oer geur.
Nieuw werk uit de serie Schijnen in kwetsbaarheid aan het maken. Onder andere voor galerie Artacasa in Amsterdam. Daar breng ik binnenkort nieuw werk heen. Een meeuw en een begin aan een groenling. Beide ook dagelijks te zien hier rond ons huis. Groenlingen houden enorm van rozenbottels en die staan er in overvloed. Ook bij ons in de voortuin. Aan zee zijn er meeuwen. Al dacht ik er meer te gaan zien en te horen en dat ik amper mijn ontbijt achter kon laten om koffie te zetten. Dat ze met bord en al weg zouden vliegen. Dat werd me altijd verteld. Nou ik zie hier minder meeuwen dan in de stad. Het geluid vind ik nog steeds mooi. Ook de verschillende klanken en taal met name tegen hun jongen. Soms zorgelijk, soms als waarschuwing en andere geluiden klinken gezellig alsof ze kletsen. Even samen de dag doornemen of nog een verhaaltje voor het slapen gaan.
17 & 18 juli exposeer ik samen met Mirjam Oosterbaan in het Willibrordus kerkje van Haringhuizen. Voor publiciteit haalde ik wat werk te voorschijn. Eén van mijn favoriete kistjes met resten lint ging op de foto.

Tureluur en veldleeuwerik

blog 18 mei 2024

In de buurt van ons huis in Callantsoog zitten enorm veel vogels, zo ook de tureluur en de veldleeuwerik. Toevallig dat ik die beide vandaag maak in mijn serie Schijnen in kwetsbaarheid. Ik zag ze vorige week trouwens ook beide in hetzelfde veld. Ze kunnen qua geluid bijna niet verder van elkaar verschillen. Tureluur is eigenlijk een rare vogel, want dat zegt de uitdrukking toch. Er tureluurs van worden. Maakt een eentonig geluid, terwijl de veldleeuwerik een aardig concert kan geven.
Ik maak ze op damast gekregen van iemand uit Anna Paulowna. Ze kende mijn werk en wilde het me graag geven. Mooi gebaar. Blij mee.

Details van dichtbij

blog 17 mei 2024

Eigenlijk ben ik dol op details, klein en inzoomen. Zou dat de rede zijn dat ik naai? In zoomen? Haha. Ik voel sinds een tijd dat ik op herhaling ga. Ik zie steeds dezelfde dingen en de interesse om het op de foto te zetten verdwijnt. Waar hou ik dan echt van? Kan ik weer eens een foto serie opdraht aan mezelf geven. Zoals toen ik lichtpuntjes op de foto zette. Meteen kom ik op details. En duik meteen het zand van het strand in. Misschien ook omdat het een grauwe dag is en de zee onaantrekkelijk is voor een foto.
Bijen zie ik liggen. Dat is wel vaker. Dat heel de vloedlijn vol licht met bijen of wespen. Vandaag dus weer zo’n dag. Ook andere insecten en torretjes en tot mijn geluk ook iepenzaadjes. Iepenzaadjes aan zee. Een fijne reminder aan het Springsnow festival Amsterdam. Dat is toch ook mooi.